szukaj

Залезла ў статыстыку.
Людзі, вы такія дзіўныя: чым менш я пішу (а я, лічы, зусім не пішу, бо дзённік закінула яшчэ ўвесну), тым больш наведвальнікаў.
З чаго раблю выснову: нам усім не хапае час ад часу адчування, што ўсё замірае вакол цябе. Называйе гэта, як вам будзе зручна.

Паважаныя сябры і тыя, з кім так і не давялося засябравацца.
Дадзены дзённік спыняе сваё існаванне. Магчыма, часова. Але я застануся ў віртуальнай прасторы, каб чытаць фрэндстужку.
Не магу вылучыць пэўную прычыну гэтага акта самавыдалення. Пісаць для кагосьці аднаго - такога даўно няма, пісаць для ўсіх адразу - падманваць усіх адразу, пісаць для сябе - не ведаць, для каго пісаць. Усё, што я зараз жадаю, у мяне ёсць, таму ў мяне нічога няма. І г.д. і да т.п.
Карацей, здароўя вам і пішыце паболей.

Сябра падкінуў цікавую спасылачку на КРАКАТУК №056 - http://vvsiamashka.podfm.ru/krakatuk/292/
Наконт Вудстоку, дык наўрад, канешне, хаця я сябе звонку збоку не бачу
Наконт агеньчыкаў у вачах, то альбо я была чамучьці вельмі рада, альбо я была рада ўсяму, але ўжо па іншай прычыне
Наконт актыўнага віртуальнага жыцця - тут сумнеўна, як і з фотаздымкамі. Не адкрывала фоташоп больш за год. Здымкач бяру ў рукі раз на два тыдні - сямейнае фота. 
Сацыяльныя сеткі - зло: нават пра Чарлі даведаліся))) 
Паслухаць у падкасце можна Mea Culpa і Гадзіннік.

...І дзе я толькі ляпнула гэтую дурацкую фразу "Я занадта я, каб быць сабой"? Язык мой - вораг мой.

 Нам тры месяцы. Амаль. Ну як нам - мне 23, а яму тры месяцы. Ведае стандартныя "сядзець", "да мяне", "фу", "ляжаць", "месца" і г.д. Два дні назад пайшлі гуляць. Тулімся да ног. На прагулцы нічога не пакідаем,( чытаць далей плюс фота )

Ужо як амаль паўгады не стрыглася. Звычайна выкарыстоўваю паслугу "гарачыя нажніцы", але не ў кожнай цырульні яе знойдзеш. Таму калі ёсць час, то няма дзе, а калі ёсць, то няма часу...
Сёння ішла міма цырульні ў Бабруйску, ішла проста дадому, вярталася з крамы. І раптам спынілася. Падумала, што пара, што ёсць пятнаццаць вольных хвілін, і я проста абавязана заняцца сабой. Папрасілі свабоднага майстра абрэзаць пасечаныя кончыкі валосся. Твар дзяўчыны падаўся вельмі знаёмым, але імені на бэйджы прачытаць я не змагла. Дзяўчынка стрыгла мяне, акуратна брала валоссе, закалвала яго. Але рысы яе твару не давалі спакою: нешта няўмольна знаёмае было ў ім. І раптам я ўспомніла - гэта ж Вераніка! Усё раптам атрымала форму: вось Вераніка, якая ідзе са мной школу, вось Веранінка, якая заходзіць за мной, каб пагуляць у бадмінтон, а вось яна ж трымае мяне... за валоссе: мой нос разбіты, я ўпала на асфальт, з носа ліецца кроў, а яна трымае мне валоссе, нехта пабег па дапамогу... І вось яна зараз - не пазнае мяне, але трымае маё валоссе гэтаксама пяшчотна, як і тады, калі мне было ад сілы дзесяць. Не ведаю, як вас падвесці да таго галоўнага, аб чым хочацца сказаць... Мне падаецца, што ўсё ў гэтым свеце "завязана"  на валоссі: мы трымаемся за свае валасы як за карэнне, мы расцем з неба ў зямлю, з кожным годам губляем карэнне, аддаючыся зямлі ўсё болей і болей, і нават самыя блізкія людзі - тыя, хто расчэсвае нам валоссе ў дзяцінстве, хто трымае нам яго падчас наступстваў шалёных п'янак... Уся інфармацыя ў валоссі, але чаму так лёгка становіцца галаве пасля стрыжкі?
Пра гэта я думала, паглядаючы на сябе ў люстэрка: дзяўчына састрыгла многа, напэўна, пры іншых умовах я б засумавала па валоссі і прыгадала б, як доўга яго расціла і песціла. Але не ў гэты раз. Я заплаціла грошы і ўжо на выхадзе спытала дзяўчынку, ці памятае яна мяне. "Не,  - адказала яна. - Можа, вы блытаеце мяне з Веранікай - маёй сястрой? Нас часта блытаюць...".
Мо не трэба было стрыгчыся, я вось думаю...

Originally posted by molotchinka at Социальное арт-граффити от Шарика

Думаю, трэба вызначыцца, што ж усе павальна сёння святкуюць. Афіцыйна свята называецца "Дзень абаронцы Айчыны і (для тых, хто ніколі да канца не дачытвае) УС РБ".  Як паказвае практыка, не заўсёды ваенныя з'яўляюцца абаронцамі Айчыны. Але калі ўспрымаць гэтую дату выключна як прафесійнае свята ваякаў, то...  Павіншую дзядзьку і дзеда, яны маюць да гэтага свята непасрэднае дачыненне.
Але ж Айчыну абараняюць не толькі ваенныя.  Прыдзірайцеся, што свята датычыць выключна ваеннай абароны, прыдзірайцеся і віншуйце са святам сямігадовага сына. А я ж думаю, што на сённяшні дзень Айчыну спрабуюць абараніць адвакаты і праваабаронцы (у т.л. жанчыны!), а таксама фігуранты крымінальнай справы - тым, што яны імі сталі. Жорстка, але толькі пасля такіх жорсткіх падзей людзі сталі задумвацца. Тыя, хто задумваецца, - таксама абаронцы ў пэўнай ступені.
У "Кароне" расхоплівалі дэзадаранты і цацачныя машынкі. А я стаяла ў чарзе і думала, на якую суму падымецца "Карона" за сярэдзіну лютага-пачатак сакавіка...

Originally posted by adelka at Тэрмінова! 21.02 - Збор грошай на кампенсацыю стратаў па крымінальных справах аб масавых беспарадках

Некалькі дзён назад спраўдзілася мая мара. У мяне з'явіўся сабака пароды бігль.( пра першыя дні з сабакам + адно фота )

Учора былі на Вежы. Брутальны басіст Саша арганічна ўплёўся (вось жа слоўка падабралася!) у калектыў "Нельга забыць". Дарэчы, у іх будзе вельмі файнае мерапрыемства, на якое варта схадзіць. Калі вы яшчэ не ведаеце пра "НЗ", то вам сюды: http://vkontakte.ru/event24023080. Тут пра мерапрыемства. 
Яшчэ на Вежы былі "Інфрачырвоны выдых". На час свайго выступу яны вынеслі мяне за цела, пасмяяліся з маёй разгубленасці, а з апошнім апладысментам са смехам жа ўпіхнулі назад, у абмякшае ад унутраных шатанняў тулаўка. Я асабліва яшчэ не капалася ў шахтах нэту, але па гуглу было ясна, што інфармацыі пра іх крыўдна мала. 
Больш, шчыра кажучы, не магу нічога ўспомніць цікавага. Адно што людзей добрых пабачыла, адбылася вылазка ў вялікі свет.
Фота не будзе, бо мой здымкач дагэтуль пакоіцца ў пакоях маёй былой аднапакаёўкі Ганны. Вось забяру, дарвуся і... пакладу яго на месца. Бо працую (зноўку) шмат. Зараз вось перакладаю сайцік цікавы. 
Чытаю масу літаратуры па дрэсіроўцы, навучанні, выгуле, кармёжцы сабак. Верагодна, што мара здзейсніцца нават хутчэй, чым я сабе ўяўляла. У сувязі з гэтым татара-мангольствуем па крамах у пошуках паліцы для абутку, сурвэтак для шчанюка, павадкоў, цацак і г.д. Вочы разбягаюцца. У розныя бакі: лічбы на коштах уражваюць. Корм, кілаграм, 187.000. Размаўляла сёння з кінолагам, ён сказаў, што гэта круты корм, але яго сабакі цалкам задаволены кашамі, мясам і зрэдку якім пэдзігры. І ім па 17-19 год. Начытаешся паведамленняў на форумах тыпу "Калі ваша шчаня пісае не на газету, то біце яго гэтай газетай" і страшна становіцца. Але прарвемся. Будзем спрабаваць абысціся без гвалту.
Пакуль што неяк так.