Была на канцэрце Крамбамбулі - Лепрыконсаў - Драздоў. У Бабруйску ўсё гэта ладзіў МТС.
Дразды мы прапусцілі. Нецікава. 
Падчас Крамбамбулі не шкадавалі ног, горлаў і рук. Было файна. Адзінае, што перашкаджала, - наяўнасць не надта цвярозых людзей вакол нас. Так што полька не асабліва атрымалася. 
Лепрыконсаў таксама абмінулі. Па-першае - нецікава, а па-другое - аказалася, што адзін з арганізатараў - наш добры знаёмы. Таму астатні час бавілі па-за сцэнай. Усё, што я памятаю з выступу астатняга гурта - "Чароўнага трусіка" "пад баянчык". Гэта, канешне, парадавала))

Сесія здадзена.
Апошнім часам успрымаю яе як "Што? Дзе? Калі?" - магчымасць зарабіць грошы (выдатную стыпендыю) сваім уласным розумам. 

Я заўтра іду на іспыт. Даволі складаны. Але якое гэта ***** у параўнанні з тым, што нехта ў гэты ж час ідзе на смерць. 

 Апошнім часам мяне здзіўляе наша міліцыя: учора ехала з адным, які з захапленнем чытаў "Народную Волю", ледзь не прыцмокваў...
А сёння бачыла цікавы патруль у Бабруйску, у раёне к-ра "Таварыш": першы - высокі, худы,  а другі - маленькі, кругленькі... Думаю, што той, хто ставіў іх у пару, захапляецца Чэхавым. 

Я выпускаю пыл, ляціць на застылы капец матылёк.
Я выпускаю сок з бярозы, я выпускаю паэзію з прозы,
Я выпускаю сшытыя позы і сшыткі позніх слоў на марозе
Я выпускаю. І пыл ляціць, і позы рвуцца, і ліецца сок.

Я выпускаю ток. Я выпусціць дно хачу ўсіх рэк.
Мяне не выпускае выспа спаленага набела берага
Мяне не выпускае звер з цела, апранутага ззаду наперад.
У дзверах бы прыйшоў, каб сыходзіць чакае мяне чалавек.

 

Я яшчэ жывая,
У акне, бы ў байніцы, дула твайго позірку
Мёртва глядзіць.
І ў віне не шукай сваёй праўды, яно не сумее так забрадзіць.
І не трэба вылічваць каардынаты, рыхтуючы новы напад.
Сёння такое неба, сёння такія зоркі… Сёння такі зоркаспад!

Перада мной сад,
Дзе квітнеюць ружы, калюжы і разбіваецца клумбай абзац
Дзеці граюць ў вайну, паміраюць і таксама пры гэтым баяцца.
Не трэба казаць, што ты ведаеш як дакрануцца рукой да зор
За сценкай ціха, бы хтосьці жыў, а потым узяў і памёр.

Лёгкім пёркам
Набліжаецца госць у брудных ботах на лязо майго парога.
Ён расстраляны яшчэ ўчора, бо вартай прыняты за ворага
Не паспеў схавацца ў сваю голаў, не паспеў схаваць свой зад
А ўжо сёння такое неба, сёння такія зоркі… Сёння такі зоркаспад!

Ты мой брат,
Каму я не сястра
І не страх яшчаркі жыць без хваста.
І ты той, хто не быў ніколі, а потым нарадзіўся і стаў.
Я жывая тым, што праз мяне пракладуць трубы для таго, хто брат.
Сёння такое неба, сёння такія зоркі… Сёння такі зоркаспад!

 

А вы згодны, што лепшае піва Беларусі - Аліварыя Портэр? 

( развагі ) 

Дзесьці падглядзела пра posrcrossing.com. Выдатная ідэя, шкада, што не беларускага паходжання. Вырашыла паўдзельнічаць.
Ды я не аб гэтым: мо вы ведаеце, чаму на бабруйскіх поштах прадаюцца паштоўкі толькі з выявамі Шклова? 

Падумалася мне, што ніводнай справы ніколі не даводзіла да канца.
Ці дрэнна гэта? 

Вось так незаўважна прыйшло лета. Проста няспешна апусцілася на даволі гарачы ходнік таполевым пухам, пракацілася цёплымі дажджамі і халодным квасам, пачало ласкава пагражаць іспытамі і іншымі непрыемнымі дробязямі.  У галаве 25-м кадрам мільгае мультфільм пра Дзеда Мароза і лета, джынс мяняецца на лён, беларускія рублі на еўра, а суседзі не даюць спаць, і камендант ужо дзве гадзіны намагаецца "выкурыць" шалёны вулей з чатырохложкавых "апартаментаў". Вось такія прычынна-выніковыя сувязі.

Мне было 11, калі я пачала весці папяровы дзённік. Першы запіс датуецца 30 траўня. Прысвечаны ён быў не першаму каханню і сябрамі. Аб чым быў мой першы "пост", я думаю, вы здагадаліся.

Я памятаю пра гэта.

Так, першай павіншаваць не атрымалася. Мо буду апошняй?
З Днём нараджэння! 
П.С. пакуль грузіўся net, настала ўжо 30-га... 

charter97.org/be/news/2009/5/21/18409/ (Як настаўніца збіла дзіця)
У гэтай школе вучыцца мая сястра. 

UPD:
Напісала сястры з просьбай пракаменціраваць. Адказ уразіў: "все хорошо..как всегда..а что случилось???? я вообще не в курсе!"

А ўсё ж сумуецца па тых часах, калі галовы былі дурныя, валасы доўгія, а кеды не націралі ногі... 

Вечнасць - найвялічэзная праява аптымізму. 

Сёння Учора былі ў Смілавічах. Мне спадабаліся гэтыя мясціны хаця б ужо таму, што было цёпла, сыта і піта.  Канешне, руйнуюць, канешне, крыўдна.  Аднак...
Смілавічы - цудоўнае мястэчка, дзе на адным пляцы (відаць, галоўным) мы налічылі, здаецца, 6 "магазінаў" (папраў, калі не так). Ветлівыя цётачкі, што працуюць у крамах, дзівіліся "очань страннаму русскаму акцэнту" - беларускай мове, а народ смажыў шашлыкі і грэўся на сонцы. 
Стомленая, але шчаслівая, выкладаю пакуль адно фота. Астатнія - апасля.